Evlilik bana göre değil!” desem de, annem beni evlendirmeye yoğun bir çaba harcıyor, bir gün amacına da ulaşacak galiba.
Evlilik demişken, her evlilik mutlu olmuyor, mesela dayımla yengemin evliliği. Elli yaşındaki dayım birçok işe girip 3-4 ay çalıştıktan sonra ya kovuluyor, ya işin yorucu olduğunu söyleyip birkaç ay dinlenip tekrar aynı şeyleri yapıyordu. Velhasıl adamın çalışma isteği yok.
Yengem ise kırk yaşındaydı, halk eğitim kurslarında halı kilim dokuma üzerine eğitim veriyordu. Köyde kaldıkları süre içinde kiraya, sebzeye, meyveye, yumurtaya vs. para vermiyorlardı.
Yengeme hepimiz çok üzülüyorduk, üç çocuk, çalışmayan bir koca, eve giren tek maaş, zordu tabii. Yengemi annem kendi kızı gibi sever. Dayımdan ise annem başta olmak üzere sülalede kimse hoşlanmazdı. Hele ben, nefret ederdim dayımdan…
Hafta sonlarım genelde spor salonu, arkadaşlarla içmek, yeni kız düşürme çabaları ile falan geçiyordu. Yorucu bir haftadan sonra sabırsızlıkla hafta sonunun gelmesini bekliyordum. Cuma günü iş çıkışı annem aradı,