Okula atandığımda tanıştığım Haluk ve Nermin çiftiyle zamanla samimiyetimizi iyice geliştirmiştik. Daha yeni evlilerdi. Aynı yaşlarda olduğumuz için çok iyi anlaşıyorduk, her konuda muhabbet ediyorduk. Yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyordu.
Birlikte geziler, yemeklere çıkmalar, evde aç kalmamam, ev yemekleri yemem için bana özel pişirip davet ettikleri akşam yemekleri, birlikte kafa çekmeler… Tek sıkıntı vardı, karı koca sürekli bana kız bulup baş göz etmenin peşindelerdi,
“Bekar bekar olmuyor, sana da birilerini bulalım, artık senin de baş göz olma zamanın geldi!” muhabbetleri dönüyordu hep…
Ama ben henüz evlenme taraftarı değildim. Bekarlık sultanlıktır diyordum. Daha yeni atanmıştım ve biraz kendi başıma kalmanın, aldığım maaşla hayatın tadını çıkarmak istiyordum.
İlk başlarda Nermin o kadar da çekici gelmiyordu bana… Gençlik işte, daha açık giyinen, serbest davranan kızlardaydı gözüm… Zaten sürekli birlikte takılıyorduk, aramızda kanka ilişkisi vardı ve Haluk da arkadaşımdı. Nermin’e, arkadaşımın karısına başka bir gözle bakmam yakışık almazdı.