Meraba ben Hollanda’dan Seval. 1,69 boyunda, 63 kilo civarlarında, kumral mavi gözlü, oldukça güzel ve alımlı bir bayanım. Size anlatacağım olay bundan yaklaşık 8 ay önce başladı. Kocamın Türkiyede okuyan Murat isminde bir yeğeni vardı. Murat 25-26 yaşlarında oldukça bakımlı, esmer, hani yağız delikanlı derler ya, öyle bir delikanlıydı ve dayanılmaz bir fizik yapısına sahipti. Kocam da aslında fena bir erkek değildir, ama şunu hikayemi tam olarak anlatmadan önce lütfen beni anlamanız açısından söylüyorum, ben kocasını deli gibi seven ve ondan başkasını görmeyen bir kadınım, her haliyle ben kocama tapıyorum, şimdi anlatacaklarım buna ters olsada, inanılması güç olsada, gerçek.
Birgün Türkiyeden kocamın ablasından telefon geldi. Telefonda kocama, yeğeninin okulu bitirdiğini, başarılı bir dereceyle üniversite sınavını kazandığını söylüyordu. Ben ilk önce para falan isteycek diye düğündüm, ama kocamın ablası oğlunun dayısının yanında Hollanda’da üniversiteye gitmesini istiyordu. Bizimde durumumuz baya bir iyi, kocamın kendi işyeri olduğu için. Tabii kocam önce biraz kem küm etti, işte, “Abla gelemez, vize vermezler…” falan diye. Ama kocamın ablası çok ısrar edince mecburen, “Tamam bir bakalım abla.” demek zorunda kaldı. Kocam telefonu kapatınca bana, “Hayatım artık sende duydun, fazla itiraz etsem, kırılırdı. Lütfen sende anlayış göster, gelsin, okula başlasın, ona kalacak başka yer buluruz, bize fazla yükü olmaz.” dedi. Ben de kocamı kırmamak için kabul ettim.
Yalnız bu arada ben Türkiyeye, Giresuna gitmeyeli yedi yıl olmuştu. Muratı en son yedi yıl önce görmüştüm. Onu hep o yedi yıl önceki çocuksu tipiyle hatırlıyorum tabiki. Ama kocam annesinin hastalığı nedeniyle sık sık gidip geliyordu. Neyse, ben kocama, “Tabii hayatım, istiyorsan getir, sanki sırtımızda duracak değil ya, yerimiz müsait.” dedim. Kocam sanki memnun olmamış gibi bir ifadeyle, “Sağol karıcığım…” dedi. Kocamın bu haline o an anlam verememiştim. Kocam sonra olacakları galiba tahmin ettiği için o yüz ifadesi varmış, bunu sonradan anladım. Neyse kocam yeğenini davet etti, sorun çıkmadı, öğrenci olduğu için hemen vize verdiler ve zamanı gelince kocam yeğenini almaya havaalanına gitti. Ben de evde yemek hazırladım, yoldan geliyor, açlığı vardır diye. Sonra kapı çalındı, geldiler diye kapıya yöneldim. Kapıyı açtığımda bir an sanki şok oldum, karşımda o yedi yıl önceki Murat değilde, kocaman bir adam vardı. Dona kaldım, öyle yakışıklı olmuş ki, anlatamam. Biran elim ayağım birbirine dolaştı…
Kısa bir şaşkınlıktan sonra, “Yenge benim, Murat, tanımadın mı?” diyerek boynuma sarıldı. İşte o an, belki saçma ama, vücuduma ilk kez bir erkek dokunuyormuş gibi heycanlandım ve yüzüm kızardı. Kocam da aşağıdan valizlerini çıkartıyor bu arada. Sonra içeri geçtik ve başladık sohbete. Kocam, “Seval görüyormusun bizim Muratı ya, basbaya delikanlı olmuş, demi?” dedi. Ben de, “Evet ya, çok şaşırdım hayatım.” dedim, ama bir türlü Murattan ve vücudundan gözlerimi alamıyordum. İlk kez böyle birşey yaşıyordum ve aynı zamanda da çok korkuyordum, kocamın dikkatini çekecem diye. O andan itibaren kocamın yeğeniyle sanki yıllarca sevişme arzusu yaşıyormuşum gibi bir his yerleşti içime. Onu o kadar beğenmiştim ki, sanki elimden gelse o gece altına yatmak istiyordum. Ama bu imkansızdı! Yinede kocamın yeğenine duyduğum bu hayranlık zamanla dahada ilerledi…
Murat okula başladı ve bizde kalıyordu. Sözde iki ay kalacaktı, tam 7 ay oldu hâlâ bizde. Ve ben gitmesin diye her türlü taktiği deniyordum. Bu arada kocam da kıskanç biri, ondan da çekiniyorum, ama artık içimdeki Murata karşı arzu dayanılmaz hale geldi. Ha bu arada ben de güzel ve alımlı bir kadınım ve kendime dahada bir bakım yapıyorum, süsleniyorum, Muratın dikkatini çekmek için. O’da aynı sebebten bırakıp gitmek istemiyor, ama O’da, ben de açılamıyoruz birbirimize. Benim onu arzuladığımı o anlıyor, onunkini de ben, sadece birbirimize itiraf edemiyoruz…