Ben 22 yaşında, uzun boylu, yıllardır spor yapan, taşı sıksa suyunu çıkarır dedikleri, zıpkın gibi bir delikanlı dedikleri bir gencim. Askerlik görevimi komando olarak yapıp eve geleli daha birkaç gün olmuştu.
Ben askerdeyken annemler başka bir semte taşınmış, o semtte de büyük bir sitenin kapıcılık işini almışlardı. Ben de iş bulana kadar onlara yardımcı olacaktım. Pazar sabahı çöpleri toplama işini bitirmiştim ki, önce,
“Mete oğlum, gel kahvaltı hazır!” diye bir ses duydum. Sonra sitenin oyun alanında oynayan beş altı yaşlarındaki küçük bir oğlan çocuğu,
“Geliyorum anne!” diye bağırıp koşmaya başladı. Ama binaya yaklaşınca ayağı takılıp düştü ve ağlamaya başladı.
Hemen yanına koşup kaldırdım. Önemli bir şeyi yoktu, dizi biraz sıyrılmıştı ve kanıyordu. Haline acıdığım için çocuğu kucakladım ve hangi katta oturduklarını sorup evlerine çıkardım.