Bizim sokaktaki kahvehanede okey masasında takılıyordum bir akşam… Arkadaşlar kıran kırana oynuyor, biz yanlarında yancı, çaylar kahveler, sohbet muhabbet… Kapıdan Metin abi girdi, yanıma gelip oturdu,
“Kaan, bizim televizyon bozulmuş. Bir bakabilir misin yarın?” dedi.
“Olur tabi abi, ne demek…” dedim. Elektrik elektronik üzerine, cihaz tamir ederek geçinen, 25 yaşında, bekar, yakışıklı bir gençtim. Çevremde sevilen, hoş sohbet, girişken, biraz da çapkın biriyim.
Metin abi de, akşamları gittiğimiz kahvehanenin demirbaşlarından, sert görünümlü, fakat kendisi çok iyi, kafa dengi, sevdiğim, ellili yaşlarda bir abimizdi. Evin adresini tarif etti, televizyonun arızasını söyledi, anlaştık, gitti.
Ertesi sabah saat onbire doğru çalışırken aklıma geldi birden… Akşam söz vermiştim, mutlaka gitmem lazımdı. Elimdeki işi bıraktım, alet çantamı alıp Metin abinin akşam tarif ettiği evinin yolunu tuttum. Üç katlı bir evdi, zili çaldım, kapı açıldı, yukarıya ikinci kata çıktım.